Το γιατι αγχωνομαι παντα θα μου προκαλει συγχιση. Την συγκεκριμενη στιγμη αγχωνομαι επειδη εχω deadline για παραδωση διπλωματικης, εχω εξετασεις, εχω… εχω ….. εχω…. Ομως εγω προσπαθω να φαω τον χρονο μου γραφοντας μπλογκ. Πολλες φορες σκεφτομαι οτι δεν ειμαι τοσο εξυπνη ετσι ωστε να συνεχισω τις σπουδες ή τελοσπαντων να πιαννω τουλαχιστον καλυτερους βαθμους…
Θυμαμαι μολις την πρωτη μερα του Πανεπιστημιου εβαλαν μας ουλλους του τμηματος σε μια αιθουσα για να μας πουν τι εν τουτο το πραμα που επερασαμε. Αμαν ειπαν καμποσα, λαλουν μας
-Τι πιστευετε οτι θα ειστε μετα που 4 χρονια που εννα φκειτε που δαμεσα?
Εμεις επηραμε τα πανω μας, τζιαι αρκεψαμεν, εε εννα ειμαστε πχ γιατροι, φιλολογοι, οικονομολογοι, φυσικοι, δασκαλοι….
Η απαντηση τους..
-Ανεργοι.
Αραγε τελικα αξιζει να αγχονουμαστε τοσο πολλα? Κατα την αποψη μου λιο αγχος ή εστω λιο την εννοια να εχεις για κατι που εννα καμεις ή που θελεις να καμεις , εν καλο. Ομως δυστυχως εγω ρε γαμωτο εσιει τοσα χρονια εν μπορω να το ελεγξω… Τζιαι εννεν θεμα οτι θελω τζιαι ψυχολογο για να μου περασει, αλλα εν το θεμα οτι εν ουλλα μια ιδεα. Εσιει να καμει με τις προτεραιοτητες που βαλλεις στην ζωη σου κατα την γνωμη μου.
Το μεγαλο αγχος μου εν τζιαι το αλλο. Αραγε εθκιαλεξα το σωστο πραμα να σπουδασω? 18 χρονων κορουδα τοτε, που ηξερα εγω ηντα πραμα ηταν τουτο που εμπαινα να καμω. Τζινα που εκαμναμε στο σχολειο was just one drop into the ocean.
Αλλα ατε ξερω το τζιαι εγω τζιαι ξερουν το τζιαι ουλλοι οτι τουτα εννεν τα σημαντικα πραματα στη ζωη. Μπορει να ακουετε πολλα κοινο τζιαι συνηθισμενο αλλα σαν την υγεια δεν υπαρχει. . Τζινοι που επονεσαν καταλαβουν. Σημαντικο ειναι μια αγκαλια που τον αγαπημενο σου, που την μαμα σου, τον παπα σου, τους φιλους σου. Σημαντικο ειναι να νιωσεις ενα μωρο να κινειται μεσα σου, να νιωσεις το μωρο σου στην κοιλιας της γυναικας σου. Να καμνεις ερωτα τζιαι να νιωθεις τους κτυπους του αλλου, την ανασα του…
Σημαντικο ειναι να νιωθεις οτι υπαρχεις, οτι ζεις, τζιαι οτι δεν εισαι κατι που ενεργει μηχανικα. Δεν εισαι κατι που υπαρχει απλα για να υπαρχει. Ποιος ο σκοπος σου? Για μενα το να λειτουργεις μηχανικα ειναι το ιδιο με το να εισαι αδρανης. Τουτο που λαλω μπορει να ερχεται σε αντιθεση με τους νομους της φυσης. Ομως γιατι να μην υπαρχει καποια ουσια στις ενεργιες σου? Γιατι σκοπος σου να μην ειναι η δημιουργια? Γιατι ολα να τα παιρνεις σαν δεδομενα? Ακομα τζιαι ο αερας που αναπνεουμε ειναι πεπερασμενος. Εσιει ημερομηνια ληξεως. Ναι μαλλον εν θα ειμαστε δαμε να το δουμε, ομως οι επομενοι που ακολουθουν?
Επηρα το πολλα φιλοσοφικα νομιζω! Εμπλεξα ενα τονο ερωτησεις! Σαν συνοψη εν μου ερκεται κατι να πω. Απλα αφησα ερωτηματα να αιωρουνται….
