Θελω να γραψω καποια πραματα αλλά δεν ξερω πως να τα γραψω.
Εγινε κατι που με εκαμε να ωριμασω, τζιαι που με εκαμε να καταλαβω οτι η ζωη μας ειναι δικη μας τζιαι κανενος αλλου.
Για να καταφερουμε να επιβιωσουμε πρεπει παντα να βλεπουμε τα πραματα θετικα, τζιαι τα μικροπραματα που μας απασχολουν τζιαι μας στεναχωρουν εν αξιζουν.
Αυτοι που φευγουν ηρεμουν. Αυτοι που μενουν παιρνουν μαθηματα ζωης απο αυτους που εφυγαν και συνεχιζουν την ζωη τους διαφορετικα..
Η ζωη μας ειναι δικη μας και ειναι πολυτιμη. Πρεπει να δουμε την θετικη πλευρα της, να την αγαπησουμε και να συνεχισουμε να πορευομαστε μαζι της μεχρι την στιγμη που θα βρουμε τους αλλους που εφυγαν.
(Συγνωμη αν δεν καταλαβαινετε τι εννοω αλλά εν μπορω να εκφραστω τζιαι να πω τζινα που θελω να πω. Ισως επειδη ακομα προσπαθω να τα ξεκαθαρισω στο νου μου. Καποιος εφυγε απο αυτη τη ζωη τζιαι ακομα προσπαθω να καταλαβω γιατι. Δεν ειναι η Ν. που αναφερομουν σε προηγουμενα ποστ.)
Μεσα απο την τραγικοτητα της καταστασης εγω επηρα ενα μηνυμα.
Οτι πρεπει να θωρουμε το ποτηρι μισογεματο τζιαι οχι μισοαδειο ..
